Behandelingen

Te horen krijgen dat je verminderd vruchtbaar bent, is een enorme klap in je gezicht. Natuurlijk vermoeden de meeste stellen wel dat er iets aan de hand is als een zwangerschap uitblijft, maar desalniettemin is en blijft het moeilijk om de waarheid onder ogen te zien. Deels wordt dit veroorzaakt door de omgeving, die er vaak als de kippen bij is om de zorgen van het ongeruste stel weg te wuiven. “Je moet er niet zo veel mee bezig zijn, ga er anders eens even lekker tussenuit samen! Dat deed het zusje van m’n buurvrouw ook en wat denk je, ze kwam zwanger terug!” krijgt het koppel dan te horen. Lief bedoeld natuurlijk, maar er ‘niet mee bezig zijn’ is een schier onmogelijke opgave als je elke maand in zak en as zit als je wéér ongesteld geworden bent.

Toegeven dat zwanger worden niet vanzelf gaat, dat jullie misschien wel eens bij die “een op de zes” horen die met vruchtbaarheidsproblemen kampt, is een verdomd moeilijke stap, en veel mensen schuiven het zetten ervan graag voor zich uit. De gang naar de dokter is een zware, maar als de kinderen maar lang genoeg uitblijven, komt er meestal vroeg of laat een moment waarop iedere maand die teleurstelling nog veel zwaarder weegt.

Van onderzoek naar behandeling

Natuurlijk houdt een doktersbezoek niet in dat je de daaropvolgende maand zwanger bent. Sterker nog, juist eenmaal in de medische molen zal je merken dat je geduld pas écht op de proef wordt gesteld. Allereerst zullen jullie diverse onderzoeken moeten ondergaan.

Welke dat zijn, is afhankelijk van jullie anamnese (medische voorgeschiedenis): als de man in kwestie in zijn vorige huwelijk is gesteriliseerd of als jongetje de bof heeft gehad, ligt het voor de hand dat er een probleem met de zaadkwaliteit is. Andersom kunnen vroegtijdige overgangsverschijnselen of een onregelmatig menstruatiepatroon wijzen op vruchtbaarheidsproblemen bij de vrouw.

Hebben jullie eenmaal de hele onderzoekscyclus doorlopen, dan volgt in de meeste gevallen een diagnose. Let wel: er zijn ook mensen die onverklaarbaar verminderd vruchtbaar zijn, dit betekent dat er bij geen van beide partijen een afwijking te vinden is maar het desondanks (nog) niet gelukt is om een zwangerschap tot stand te brengen. Dit is misschien wel een van de meest frustrerende diagnoses: als je niet weet waaraan het ligt, kan je het probleem lastig oplossen. Vaak komt een koppel in zo’n geval in aanmerking voor IUI.

Behandelingen zijn geen garantie

Blijkt dat jullie een behandeling nodig hebben om jullie kinderwens te kunnen vervullen, dan is het belangrijk dat je weet dat een dergelijke behandeling geen garantie is dat jullie daadwerkelijk een kind krijgen. Een vruchtbaarheidstraject is dan ook een lange, moeizame weg vol periodes van hoop, maar ook van vrees of zelfs van wanhoop.

Door de omgeving wordt dit helaas lang niet altijd begrepen: men is immers in behandeling, het kind is dan toch “work in progress”? Helaas is deze conclusie véél te kort door de bocht: van alle mensen met vruchtbaarheidsproblemen blijft uiteindelijk 10% definitief kinderloos, ondanks alle medische ingrepen die zij hebben moeten ondergaan.

Stellen die een IVF-behandeling krijgen, moeten vaak meerdere pogingen ondergaan totdat er een zwangerschap tot stand gekomen is: na drie behandelingen heeft ongeveer 50% van de koppels geen resultaat geboekt. Uiteraard is dit voor de koppels die het betreft, ontzettend moeilijk te verteren.